دانشگاه پیام نور دوفصلنامه علمی حکمت صدرایی 2322-1992 4 2 2016 05 21 Mirza Abulhassan Jelveh on The Relation of The Accidental to The Eternal نقد و بررسی آرای میرزا ابوالحسن جلوه در مسئلة ربط حادث به قدیم 129 143 2962 FA بهزاد محمدی عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بهبهان+ دانشجوی دکتری رشته فلسفه اسلامی علوم و تحقیقات واحد اصفهان (خوراسگان) مهدی دهباشی استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان) Journal Article 2014 07 22 One of the most important philosophical issues is how the accidental creature of nature is related to Almighty God who has no accident in his nature and is eternal. The substantial motion theory of Mulla Sadra is one of the important innovations which based on the principality of   existence that has been able to be responsive to this issue. Since it is necessary to review the philosophers after Mulla Sadra, in this paper, we review Mirza Abulhassan Jelveh (1314 H) on the relation of the accident to the eternal. Hakim Jelveh in his essay  "Fi bayan rabt alhadeth belghadim (An Essay on The Relation of The Accidental to The Eternal )" states  the impossibility of the creating a moving creature from the fixed and unmoving creature and tries to solve the problem of the relation of the accident to the eternal  with the help of  placing Ferris moves  as  intermediary between the accidental and the eternal and has disagreed with the Sadr-al-Moteallhein’s approach. The ideas of this theological Hakim have been discussed and investigated¸ and the findings showed that his criticism is the result of his peripatetic approach and his neglect from the basic principles of the Sadra’s philosophy. Also, like Avicenna in his answer to the relation of the accident to the eternal, Mirza Abulhassan Jeveh has confused the rules of existence with the rules of nature. یکی از مهم‌ترین موضوعات و مسائل فلسفی چگونگی ارتباط موجودات حادث عالم طبیعت با خداوند متعال است که هیچ‌گونه حدوثی در ذات او راه نداشته و قدیم است. نظریة حرکت جوهری ملاصدرا یکی از ابتکارات بزرگ در حکمت متعالیه بر اساس اصالت وجود است که توانسته پاسخ‌گوی این مسئله باشد. از آن‌جا که بازخوانی آرای فلاسفه پس از ملاصدرا و نقادی آن اندیشه‌ها ضرورت دارد، در این مقاله اشکالات میرزا ابوالحسن جلوه (م 1314 ق) را در مسئلة ربط حادث به قدیم نقد و بررسی می‌کنیم. حکیم جلوه در رسالة «فی بیان ربط الحادث بالقدیم»، با بیان عدم امکان صدور متجدد از ثابت، در جهت حل معضل ربط حادث به قدیم، حرکت وضعی دوری فلک را واسطة بین حادث و قدیم قرار داده و با راه‌حل صدرالمتألهین مخالفت داشته است. آرای این حکیم متأله بحث و بررسی شد و یافته‌ها نشان داد که ایشان با نگاه مشائی و غفلت از اصول اساسی فلسفة صدرا، این انتقادات را مطرح کرده است و از سویی مثل شیخ‌الرئیس در راه‌حل خویش بر مسئلة ربط حادث به قدیم، بین احکام وجود و احکام ماهیت خلط کرده است. https://pms.journals.pnu.ac.ir/article_2962_7c6255ce026126187261c9c6c8c876f3.pdf