دانشگاه پیام نور دوفصلنامه علمی حکمت صدرایی 2322-1992 6 1 2017 11 22 The Review of the Semantic Structure of “Communication Model of Meaning Source” from the Perspective of Transcendent Wisdom نقد سازۀ معناشناختی «مدل ارتباطی منبع معنا» از منظر حکمت متعالیه 121 132 4329 FA مصطفی همدانی استاد حوزۀ علمیۀ قم Journal Article 2015 11 14 <span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Times;">Meaning source model that was generated by Dr. Mohsenian Rad in the field of communication studies has been used by many professors and students and has been basis of some postgraduate theses. Semantics structure of this model has some problems regarding “essence of meaning” and “place of meaning” from perspective of transcendent wisdom. Using transcendent wisdom approach as well as considering cognitive sciences, this paper aims to criticize this structure that is paradigm basis of the model used by him. </span></span><span style="font-family: Times;"><span style="font-size: x-small;">The current study is performed by analytical- documentary method and criticizes methodological origin of innovator’s thought (i.e. Positivism) from </span><span style="font-size: x-small;">perspective of transcendent wisdom; consequently, </span><span style="font-size: x-small;">Mohsenian Rad</span><span style="font-size: x-small;">’ sneuropsychophysiologic paradigm, which is about presence of meaning in the form of protein compounds in the part of brain called hippocampus, is considered wrong from perspective of Sadra's wisdom; Although, this materialistic approach is in line with Greek peripatetic wisdom; but in transcendent wisdom approach, meaning exists in the immaterial aspects of human existence, and it does not exist in material part of human brain.</span></span> مدل منبع معنا که توسط جناب آقای دکتر محسنیان­راد در حوزۀ ارتباط­شناسی تولید شده است، سال­ها است که مورد استفادۀ استادان و دانشجویان و نیز مبنای نظری برخی پایان­نامه­های تحصیلات تکمیلی است. سازۀ معناشناختی این مدل دربارۀ «چیستی معنا» و «کجایی معنا»، از منظر حکمت متعالیه دچار اشکال فلسفی است. این نوشتار با رویکرد حکمت متعالیه و با نگاهی ضمنی به یافته­های نوین علوم شناختی، به نقد این سازه به‌عنوان انگارۀ مبنایی مدل مؤلف پرداخته است. پژوهش پیش رو با شیوۀ تحلیلی‌ـ‌اسنادی انجام شده و از منظر حکمت متعالیه به نقد خاستگاه روش­شناختی اندیشۀ مبتکر محترم مدل یعنی اثبات‌گرایی پرداخته و به این نتیجه رسید که انگارۀ نوروسایکوفیزیولوژیک مؤلف در «وجود معنا به صورت ترکیبات پروتئینی در حوزه‌ای از مغز با نام هیپوکامپوس»، از منظر حکمت صدرایی نادرست است، زیرا این رهیافت به معنا، ماده­انگارانه است که گرچه ممکن است با حکمت مشائیان یونانی سازگار باشد اما با رهیافت حکمت متعالیه که معنا در حیث تجردی وجود انسان جای دارد نه بخشی مادی از مغز، سازگاری ندارد. https://pms.journals.pnu.ac.ir/article_4329_62baad503fa128feb5751ab7522d40d4.pdf