دانشگاه پیام نور دوفصلنامه علمی حکمت صدرایی 2322-1992 6 2 2018 05 22 Using Sadrai Model to Interpret the Principle of Equality in Human Rights مدل صدرایی در تفسیر اصل برابری در حقوق بشر 107 120 4405 FA عبدالله صلواتی دانشیار دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. شهناز شایان فر دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه الزهرا(س)، تهر ان، ایران. Journal Article 2016 01 24 There aretwodiscoursesconcerning human rights: contractual and un-contractual. Equality of law and equality before lawis based onthe equality of the deserving; but, in un-contractual discourse, the equality of the deserving isan objective thing and rooted in comprehensive and unit truth. On the other hand, in contractualdiscourse, the equality of the deserving is obtained with credibility. Apparently, theory of human typical (generic) multiplicity isn’t consistent with theory of the equality of the deserving. The main question in this paper is: In un-contractual discourse how can we speak of social equity while we accept Multiplicity of type? This research achievement is that according to Mulla Sadra's philosophy we can present two models of the interpretation of the principle of equality: "objective equality in equivocal thing (or typical unity)" and "objective equality in the non-unequivocal thing". And considering that these two models are objective ones in the philosophy of Mulla Sadra and preferring those models to subjective and contractual one, we do not need to plan subjective model in philosophy of Mulla Sadra. Model "objective equality in the non-unequivocal thing" in the interpretation of the principle of equality is one of the innovations ofthisenquiry. در باب حقوق بشر دو گفتمان فراقراردادی و قراردادی مطرح است و تساوی حقوق و نیز تساوی در برابر حقوق، مسبوق به تساوی مستحقان است؛ با این تفاوت که در گفتمان فراقراردادی، تساوی مستحقان امری عینی است و ریشه در حقیقت واحد و جامع دارد و در گفتمان قراردادی، تساوی مستحقان با فرض و اعتبار تأمین می­شود. اما ظاهراً کثرت نوعی انسان صدرایی با طرح انسان­های متباین نمی­تواند با تساوی حقوق مستحقان سازگار باشد. پرسش محوری این جستار آن است که چگونه با پذیرش کثرت نوعی انسان صدرایی و جهان­های متفاوتی که انسان­های مختلف در آن زیست می­کنند، می­توان از تساویِ حقوق اجتماعی انسان‌ها و تساوی آنها در برابر قانون در گفتمان فراقراردادی سخن گفت؟ دستاورد این پژوهش این است که با توجه به امکانات درونی فلسفة ملاصدرا می­توان از دو مدل «برابری عینی بنفس امر متواطی» (= وحدت نوعی) و «برابری عینی در امر غیرمتواطی» در تبیین اصل برابری بهره برد و با توجه به عینی بودن این دو مدل در فلسفة صدرایی و ترجیح آن بر مدل ذهنی و قراردادی نیازی به طرح مدل ذهنی و قراردادی در فلسفة یادشده نیست. گفتنی است که مدل «برابری عینی در امر غیرمتواطی» در تفسیر اصل برابری از نوآوری­های این جستار است. https://pms.journals.pnu.ac.ir/article_4405_fd1b25b9fd22207a7e29e545b5d6170e.pdf